<

قناری معدن

آدم خانه اش یک جاست. دلش هزار جای دیگر.

۲ مطلب در دی ۱۳۹۹ ثبت شده است

صد روز گذشت و من هنوز احساس می‌کنم که تیغ یک ماهی قزل‌آلای غمگین در گلویم مانده است. پدرم را که از اتاق عمل آوردند و یک ساعتی هم گذشت تا سطح هوشیاری‌اش نرمال بشود، دیگر ظهر شده بود و آن پرستاری که توی کیف‌اش دیده بودم یک ساز دهنی دارد  ناهار آورد. پدرم از خوردن منع بود و هنگامی که ظرف غذا را باز کردم قزل‌آلای سرخ‌شده‌ی غمگینی را دیدم که زل زده بود بهم. اگر بخواهم از حدود و تقریب و احتمال حرف بزنم، از آن لحظه به بعد پدرم تنها فرصت ده تا لبخند دیگر را در دنیا داشت. دهمین لبخندش را خرج من کرد تا مشغول خوردن بشوم. با درد بی‌نهایتی که داشت چشم‌هاش را گاهی باز می‌کرد و نگاه ظرف می‌کرد که ببیند چقدر خورده‌ام. پدرم سی‌و‌هفت سال فرصت داشت تا بفهمد که من از خوردن ماهی بیزارم و هیچ وقت نشد که این را بفهمد.

 

  • محمدرضا امانی

اینجا خانه‌ی من است. آبادی من است. باغ من است. چند سال پیش که هنوز ته مانده‌ای از رویایی بزرگ در جانم بود، اینجا را قفل بزرگی زدم و رفتم تا روزهای بهتری بسازم.

حالا بازگشته‌ام. در سال قحطی که درختان باغ‌م همگی خشک شده. از آن دنیای ایده‌آل، همین‌که می‌بینم امروز آمپر بنزین ماشین‌م از خط نصفه بالاتر است، عجیب احساس می‌کنم خوشبخت هستم.

  • محمدرضا امانی